روزهاي زندگي همسر يک طلبه

من، او، ملا نصرالدين

بانو — Mon, 30 Apr 2012 17:46:00 GMT

شده ماجراي ملا نصرالدين و پسرش و خرش!

با بچه رفته ايم بيرون. خسته مي شود. «او» بچه را بغل مي کند.

عابران چپ چپ نگاهمان مي کنند. عاقبت يک نفر جرأت مي کند و مي گويد:

حاج آقا، حرمت لباستونو نگه داريد. در شأن روحاني نيست بچه بغل کند!!!

بچه را با اصرار از «او» مي گيرم. هنوز هم چپ چپ نگاهمان مي کنند. باز يک نفر جرأتش به کمال مي رسد:

حاج آقا! بنده خدا خانمتون خسته شدند. شأن روحانيت اجل از اين است که راست راست راه برود و زنش بچه بغل...

بچه را مي گذاريم زمين و سه تايي همديگر را نگاه مي کنيم!

فکر کنم به زودي يک نفر به ما تذکر بدهد که:

شأن روحاني نيست که وسط خيابان بايستد و زن و بچه اش را نگاه کند!

من، او، نفرين

بانو — Thu, 26 Apr 2012 08:03:00 GMT

تصور کنيد رفته ايد مسجد براي نماز جماعت. بچه خردسال روحاني، دارد بازي مي کند که نماز شروع مي شود.

بچه از قد و قامت مادرش بالا ميرود، روي کولش مي نشيند و ...

خسته اش مي شود و مي رود سراغ جناب بابا!!!!! (فکر کنم الان لب مبارک پاييني تان با دندادن مبارک بالاييتان، واکنشي به نام گزيدن نشان دادند)

سرو کول جناب بابا هم مستفيض مي شود از فيض حضور آقا زاده!

به نظرتان بعد از نماز چه اتفاقي مي افتد؟

ارواح مطهر مادر و پدر کودک(علي الخصوص مادر) مورد عنايت قرار گرفتند و توي گور رفته اند روي ويبره!

ناله و نفرين است که از جمع به گوش مي رسد

يکي نيست بگويد: آقايان و خانمهاي محترم. نه من بهتر از صديقه طاهره ام، نه فرزندم بهتر از امام حسن مجتبي سلام الله عليهما. وقتي ايشان در نماز روي دوش پدربزرگ مي نشتند و پدربزگ هم نماز را براي حضور راحت و پر آرامش فرزند، طولاني مي کردند، من که هستم که کودکم را برانم و برنجانم؟

چقدر مسلمان تر از رسول خدا هستند اين مسجديان عزيز ما. کجاست رسول خدا تا ببيند!

من، او، رسم دو نفره

بانو — Thu, 19 Apr 2012 11:51:00 GMT

رسم قشنگي داريم «من» و «او»

خدمت امام که ميرسيم، مي نشينيم و در مورد زندگيمان حرف مي زنيم. توقعاتمان از همديگر را مي گوييم...

برنامه هايمان را...

شکايتهايمان را...

خوشيهايمان را...

تشکرات فائقه مان را؛

همه را به امام عرضه مي کنيم و وقتي مي آييم بيرون، مثل تازه عروس و دامادها، کاممان شيرين است و با يک دنيا عشق، مي رويم زندگيمان را زيباتر کنيم.

من، او، آداب زيارت

بانو — Tue, 17 Apr 2012 08:01:00 GMT

زيارتنامه که مي خواند، عشق مي کنم.

مي ايستم بتماشايش. اشک که با نشان از عمق قلب پاکش جاري مي شود، مرا بيشتر عاشقش مي کند.

اذن دخول مي گيرد و وارد مي شود. همان اشک اجازه نامه ي ورومان است.

پشت سرش مي ايستم تا آقا به واسطه ي خوبيهاي او، به من هم نگاه کند.

مي دانم هرچه بيشتر عاشقش باشم، آقا بيشتر تحويلم مي گيرد. براي همين است که اينبار سفرمان دلچسب تر است.

اما امان از وقتي که از دستم دلخور باشد و از او دلخور باشم...

آقا اصلا راهم نمي دهد. ميايستم پشت در و آنقدر گريه مي کنم و التماس مي کنم تا...

تا ندارد، راهم نمي دهد. به «او» زنگ مي زنم. «او» را هم راه نمي دهند با اين دل تنگ!

معذرت خواهي مي کنم و معذرت خواهي اش را...

اينبار نه با اشک، با لبخند جواز ورود مي دهند.

من، او، زيارت

بانو — Sun, 15 Apr 2012 13:18:00 GMT

با «او» که مي رويم زيارت، بايد حواسمان به خيلي چيزها باشد.

بايد حواسم باشد، اگر کسي دارد پابه پا مي شود و مي فهمم حرفي را دارد مزه مزه مي کند، بروم کنار تا راحت حرفش را به « او» بگويد.

بايد حواسم باشد اگر کودکي دارد خودش را برايش لوس مي کند، شکلاتي به دست « او» بدهم تا با بوسه اي، کام کودک را شيرين کند.

بايد حواسمان به کساني باشد که خيره خيره نگاهمان مي کنند تا به خانمها، «من» و به آقايان «او» با لبخند، جواب بدهيم

بايد حواسمان باشد که وقتي يک نفر سراسيمه به سراغمان مي آيد، «او» سريع محل قرار بعدي را بگويدو «من» بروم و بنشينم به انتظار.

بايد حواسم باشد هميشه کتابي در کيفم باشد تا اين دقايق و گاه ساعتهاي انتظار، به بطالت نگذرد.

بايد حواسم باشد وقتي قرار ساعت 8 مان مي شود ساعت 9:30، بدخلقي نکنم. محل رجوع مردم است ديگر.

بايد حواسم باشد که کودکم حوصله زيارت را ندارد ، اما مثل ما عشق دارد؛ هواي هر دو حالش را داشته باشم.

بايد حواسم باشد اگر شوهرم بواسطه لباس پيامبر نمي تواند با کودکم توي حرم بدود و سر حوض آب بازي کند، مسير را بيندازم از صحن غدير،و وقتي فقط کبوترها پر مي زنند، تا لب حوض مسابقه بدهيم و سر حوض، کودکم دلي از عزاي آب بازي در بياورد.

بايد حواسمان باشد که حلال خدا، سليقه اي حرام نشود وگرنه، حرام خدا، سليقه اي، حلال ميشود.

بايد حواسم باشد که از امام رضا عليه السلام، هميشه بواسطه وساطت در ازدواجمان، تشکر کنم.

سپاسگزارم امام رئوف